26 Nisan 2007 Perşembe

hayatım roman

blog yaptım çünkü yalnızım/konuşmaya ihtiyacım var
kadınlarda bu ihtiyaç vardır hep, yanılıyor muyum ?
evlendiğim için ailemden arkadaşlarımdan ve herkesten uzak bu küçük şehirde yaşıyorum ;tabii şehir denirse.
Evvelinde Ankaradaydım,bekar evim vardı çünkü ailem Konyada idi.Yani ailemden ayrı kalmak konusunu aştığımı sanıyordum ama evlendikten sonra öyle bir ruh haline büründüm ki izin verseler değil eve anne karnına bile döneceğim o derece yani .Bu yalnızlığın bir yüzü aile /diğer yüzü dostluk
aslında çok iyi arkadaşlarım var ama uzağız onlarla/buluşup konuşamıyoruz/gezip dolaşamıyoruz
hatta benim ekonomik durumum pek de parlak olmadığındna telefonlaşamıyoruz bile
ne yapacağımı şaşırdım.ağlasam sesimi duyan olmaz.eşim elbette yanımda yakınımda.aramız da iyi çok şükür.ama bahsettiğim boşluk ona ait değil ki o doldurabilsin.yıllarca ona ait bir boşluğu taşıdım sevmek aşık olmak sevilmek sahip çıkılmak ait olmak istedim.bunlara kavuştum şimdi ama başka şeyleri kaybettim.değer miydi değmez miydi tartışılır belki ama geldiğim noktada tercih yapmak zorundaydım.ya sevdiğim kişiyle evlenip buraya gelecektim ya da beklemeye devam.neyi beklediğin bilmeden hem de.ben de hayatımı beklemekten kurtarmak belirsizliklere bir son vermek ve artık sevgilimi özlemekten kurtulmak adına kalktım geldim..arkası da yarın

Hiç yorum yok: