9 Ağustos 2007 Perşembe

uzak yakın ilişkiler

Erkek kardeşimi aradım şimdi. İş telefonumdan onun cebini aradım ( Cem Yılmaz ın reklamındaki gibi yaniii :) Düşünmeden tuşladım numarasını ; tereddütsüz. Başka kimsenin cep telefonu numarasını bu denli hızlı ve bir çırpıda tuşlayamam. Henüz pek kimsede yokken onda vardı cep telefonu ve ben de onu hep sabit telefondan tuşlayarak arardım ve de çok sık arardım ,bu yüzden ezberimde. Oysa cep telefonum olduğundan beri orada kayıtlı olan herkesi rehberden aradığımdan çoğunun numarasını ben bilmiyorum bile,telefon biliyo.
Aramızda ikibuçuk yaş var, yani kendimi bildim bileli onunlayız. Bazen fiziksel olarak uzaklaştık birbirimizden bazen de ruhen. Onun lise yılları ,deli dolu geçtiğinden uyuşmamız mümkün olmadı ama o çağları atlatınca; epey yakınlaştık. Arkadaş çevremiz de ortak oluştu ve birlikte çok eğlendik.Askerdeyken onun yolunu bekledim ; gelse de gezsek diye.Benim Ankaraya gidişlerimle fiziksel ayrılıklar yaşandı ;sonra benim evlenip buraya taşınmam ile ayrılık katmerlendi.Şimdi oda evli.Bir aylık.Eşine ise hiç alışamadım.Tanıyorum başından beri ama nedense el gibi . Oysa eski kız arkadaşı benim arkadaşımdı. İçimden onunla evlenecekmiş gibi düşleyip de hayal kırıklığına uğramış olmanın da etkisiyle olabilir bu alışamama vaziyeti. Ama benim arkadaşım olan kız onu bıraktı.Hem de akabinde birden başkası ile evleniverdi.Erkek kardeşim bu durumu kolay atlatamadı. Saçmaladı epey bi süre. Neyseki şimdiki gelinimizle tanıştırdı bizim bir arkadaş onu da kurtardık Benim eşim ile erkek kardeşim de yabancılar hissediyorum .Eşimin birlikteliğimiz resmi boyut kazanana kadar ailemle tanışmadı, bir tanışma yemeği düzenlemiştik onda da erkek kardeşim yoktu , yani bunlar ilk kez nişanımızda birbirini gördüler .Ondan sonraki görüşmeleri de düğünde oldu. Ayrı şehirlerde yaşadığımız için de seyrek karşılaşıyorlar ve tabii uzaklık var.
Oysa bizim ailede, hem çekirdek ailemizde hem sülalemizde birisinin sevgilisinin olması ; onunla ailecek tanışılıp görüşülmesi uygun karşılanır.Ayıplanmaz. Yani bu tanışma kararı kişinin kendisine bırakılır,baskı da yapılmaz illa getir getir diye. Anadolunun göbeğinde bence iyi bir durumdaydık. Elbette babalar anneler çocuklarını “saldım çayıra mevlam kayıra” zihniyetiyle de yetiştirmezler ,kontrollü gelişir pek çok şey. Eşimin ailesi de böyle bir aile imiş ; şimdi evlenip tanıyınca onları anladım bu gerçeği. Demek ki o kendisi istemedi benim ailemle tanışmayı .Ben de tabii onun ailesi ile daha doğrusu “annesi” ile geç tanıştım ( bizim aile rituellerine göre geç) Babalarımız vefat etmiş , ikimizin de bir annemiz var ; benim kardeşlerimle ilişkim ona göre daha samimi .Onun kardeşleri şehir dışında olduğundan pek görüşemiyorlar. Bu durumda kilit isim “anne” .Onu tanıyana kadar hep korktum . Ama korktuğum gibi olmadı.Benim anneme göre epeyi yaşlıydı ; galiba yetmişli yaşlarında şu ara.
Erkek kardeşim telefonu açmadı ; anneme ulaşamıyorum ,kız kardeşime de .Telaşlandım biraz ama postu yazana kadar geçti. Herkes iyidir umarım. Onları çok özlüyorum.

5 yorum:

archisugar dedi ki...

Uzakta olmak cok zor gercekten, ancak yasayan bilir o hissi. Merak etme, hepsi iyidir ve eminim onlar da seni cok ozluyordur.
Sevgiler
Esra

AzimLi dedi ki...

her aile farklı oluyor işte, yeni gelinle de biraz zaman geçsin kesin kaynaşırsınız

aqua / ~~denizbahcesi~~ dedi ki...

blogunu seviyorum

sessiz balik dedi ki...

elbet birşekilde ilk yabancılık kalmaz ,kaynaşırız ama ben biraz aceleciyim hemen oluversin istiyorum ,
herkes iyiymiş bu arada haberleştik
geç de olsa
yine aceleci olmamdan sebep meraklanmışım
birisi bana gereğinden önce dertlenmemeyi öğretebilir mi lüpfen
bilerek yazdım bizim küçük umut lütfen diyemezdi lüpfen derdi
onun küçük umut olma sebebi bir de büyük umut olması karışıyorlar haliyle

AzimLi dedi ki...

sessiz bende aynı senin gibiyimmm ahhhhhhh şu huyumdan bende bir kurtulabilsem