12 Eylül 2007 Çarşamba

bu aralar günlük hayat bana bloga yazılacak kadar malzeme vermiyor , aman şeytan kulağına kurşun ; bu sakinlikten şikayetçi felan değilim. şimdi ben şikayet edersem al sana diye başıma bisürü iş çıkarır iyisi mi susayım ve eskiye nur yağsın:
ilk işimde üç yıldan biraz fazla çalıştım , bir ondört şubatta kendisinden ayrıldım. zaten yenisinden teklif gelmişti , ayrılma kararını vermem zor olmadı .yeni işimde ikinci yıl sonuna yaklaştığımda benim takibimde olan dosyaları daha bi düzenli tutmaya çalıştığımı ; üstlerine kısa notlar aldığım kağıtları yapıştırmaya başladığımı farkettim:dikkat özlem için ayrılma çanları çalıyordu. gazetede internette bulduğum her ilana yazıyordum. olmuyor olmuyordu.çünkü ben konyada adres gösterip ankarada istanbulda iş arıyordum.aklım başıma gelince de hangi şehir için başvuruyorsam orada bir arkadaşın adresini yazarak sonuçta ankarada iş buldum.ama gerçekte orada benim bir evim yoktu.adresini yazdığım arkadaşım bir süre misafir olabileceğimi söyledi. ben de zaten bu fikre güveniyordum baştan beri.nasıl olsa bir süre kalabileceğim birileri var diyordum. sağolsun o canım arkadaşım evinde beni gerçekten " misafir" etti. o kadar iyi evsahipliği yaptı ki çok mahcup oldum bana sağladığı "rahattan" .Bir an önce ev bulmalıyım telaşına düştüm.Mahcubiyetimle beraber ev aramaya koyuldum.evet maaşımla ortalama bir ev tutabilirdim ama tek başıma olmak fikri hoşuma gitmedi. hem para birikmezdi öyle iken.ben de ev arkadaşı bulayım dedim.internette bir ilan vasıtasıyla çok da oturmak istediğim bir semtteki o eve çıktım.bu kararımı üzüleceğini bildiğimden son ana kadar beni misafir eden arkadaşıma söylemedim ;bir sabah valizimi hazırlarken beni görünce anladı ve çok üzülse de eninde sonunda böyle olacağını bildiğinden taşınmama yardım etti. ona çok şey borçluyum .teşekkür kifayetsiz kalır diye etmiyorum.ev arkadaşlarım iki öğrenci kızdı; benle beraber üç olduk. ortak yaşam alanlarında arada bir karşılaşsak da kendileri ile iletişimim hiç olmadı. hiç tanımıyordum yahu ne iletişimi. ama onlar pek sıkıfıkı olmuşlardı daha bir ay olmamışken.ikisi de öğrenciydi ; yaşıttılar ; anlaşırlardı tabii ben onlardan sekiz yaş büyüktüm ,bütün gün işteydim ve evet yanlış bir karardı bu ev arkadaşlığı . ama kesinlikle dayanılmaz da değildi. otel gibi kullanmaktaydım zaten devam etmesinde bir sakınca görmedim. ancak diğer iki kızın tez kurulan çok muhabbetinin ayrılık sinyalleri vermesi gecikmedi. ben zaten içlerinden biri bize sormadan kedi yavrusu alıp ona da eve davrandığı gibi sınırsız sorumsuz davranınca ev aramaya başlamıştım. işyerimden birisi iki sokak ötede boş bi ev var diyince gidip tuttum .kedisi olmayan kıza da ittifak teklif ettim; bulduğum eve beraber taşınalım dedim. artık sabah dokuzdaki işime evden dokuza beş kala çıkarak yetişebiliyordum. müttefikimle de sorun yoktu , iletişim kurulmuş beraber rakı içmeye bile gidilmişti.hayat bayram oluyormuydu ne ?

6 yorum:

Mücevher Kutusu dedi ki...

Ev arayışlarının sonu ne güzel bitmiş :) Her daim ailesiyle yaşamış biri olarak bu tip özgürlükler beni hala acayip çekiyor.

sessiz balik dedi ki...

evet çekicidir gerçekten bilirim ;
zaten o çekim gücü ile evimi barkımı koyup ankaraya gitmişimdir
ama kısa süre sonra balon sönüyor.

Butejoy dedi ki...

her yaşa hitab edebilen sessiz balık:)))

sanırım ev arkadaşı olayı bana hiç uymaz...zor bi insanım çünkü:)))
ama senın çözüm bulduğuna şaşırmadım;)

sessiz balik dedi ki...

he hehh
çözümler kalıcı olamadı
ben hayat bayram olmadı diyeyim de gerisini bilahare yazacağım.

zilsizzarife'nin yeri dedi ki...

Tek yaşamak dediğin gibi çok keyifli gözükse bile başlarda sonradan insan yalnızlığın zor olduğunu anlıyor.Mesela ben bugün bunu bir kez daha hissettim.Oruçluydum ezan okunmadan 5 dakika önce eve geldim ve evde yemek yoktu.Annemi öyle çok aradım ki.Ama büyümek içinde sanırım insan tek başına kalmalı:)

sessiz balik dedi ki...

zarif-özlemcim ;sen dua et iftarda senden yemek bekleyen birileri yok :) işte esas o zaman anneee anneee annemi istiyorum diyorsun.
ama evet büyümek bu demek.anneler de bir zamanlar bizim gibiydi -sonra büyüdüler ve hem kendilerine hem bize yettiler.hepsinin ellerinden öpelim ve ramazanları mübarek olsun diyelim.