5 Mayıs 2008 Pazartesi

umut hakkında

gözlerimi kapatmamı söyledi , aç demeden açmayacakmışım. bizim evde saklambaç körebe gibi oyunlar pek oynanmaz ki :) kimse kimseye sürpriz de yapmaz ... heyecandan arınmış bir hayat yaşanıp giderken hayırdır bu da nesi şimdi dedim içimden ama gözlerimi yumduğum yetmezmiş gibi ellerimle de kapattım gerçekten.hiç birşey görmüyordum. hoş bir şeyler olacağını tahmin etmek zor değildi elbette "gözlerini kapat ve ben aç diyene kadar açma" demek sana çok beğeneceğin bir şey aldım demek gibi bişeydi çünkü .ben heyecanlandıkça o sakinleşiyordu sanki.çok ağır acelesizce hareket ediyordu farkındaydım çünkü gözlerim kapalı iken kulaklarım normalden fazla çalışmaya başlamıştı o anda. adımlarını takip ediyordum. tam mutfağa gitmiş olmalı diye düşünürken ben yanılmışım ; kapıyı açtı ; dış kapısını evin . sonra da hemen kapandı kapı. bu sefer ayak sesleri bana "birisi geldi"yi duyuruyordu.bana bişey almamış sevdiğim biri gelmiş onun sürprizi bu diye düşündüm.kimdi acaba. salona girdiklerini hissettim içeriyi bir anda dolduran o hoş kokudan.ağır olmayan ama kendini hissettiren bir koku .sıcak çikolata gibi . ikisi kendi aralarında hiç konuşmuyorlar ve ben de bu oyuna alet olmayı seviyorum sanırım , açmıyorum gözlerimi , bekliyorum o arada öylece bana "aç" denmesini ve işte o an geliyor : gözlerimi açmamı söyleyen o ses yabancı , cıvıl cıvıl , hatta çocuksu biraz. hayır , diyorum , bana biraz izin ver önce senin kim olduğunu tahmin edeyim. madem bir oyuna başladık öyle devam etsin. peki diyor gelip gözlerimi elleriyle o kapatıyor.yüzümde buz gibi ince narin bir el var.bu el ; bu koku , bu ses çok yabancı ama çok. kim olduğunu bilmek imkansız sanki. bir şey söyleyip şu oyunu bitireyim bari diyorum." yok hayır bilemedim, artık oynamıyorum" diyorum. AÇIYORUM GÖZLERİMİ .
gelmiş...
kim olduğunu tahmin etmeye çalışırken bi ara "acaba o mudur" demiştim içimden.ama "o"nu beklediğim ve geleceğine dair içimde bir umut beslediğim farkedilmesin diye de ismini söylememiştim. hatta kendime bile duyurmamaya çalışmadım mı sanki , yok canım daha neler demedim mi.
İşlemler henüz tamamlanmadı ama yurt müdürü izin verdi artık kızımız yanımızda diyor kocam , ama korkuyorum , inanamıyorum , ağlıyorum bir yandan kahkahalar atarken.şimdi ne yapsam ?

"hoşgeldin kızım gel bi kucaklaşalım"

6 yorum:

Yaşamın Kıyısında dedi ki...

Umut etmeden umut bulmak.
Ne kadar güzel anlatım.
Ellerine sağlık.
Sevgiler..

sessiz balik dedi ki...

teşekkür ederim ,anlatması benim için de zevkli bir süreçti.çünkü
şu anda bir çocuğu evlat edinmek ona bir yuva vermek fikri bana çok sıcak ve anlamlı geliyor .
ancak
zaman ne gösterir bilemem ; eskiden inandığım körkütük savunduğum pek çok şeyden şimdilerde vazgeçtim çünkü , ilerde bundan da vazgeçermiyim bilmiyorum .

Emre dedi ki...

Yav ne güzel yazıyorsunuz özlem ya, bayılıyorum anlatımlarınıza ve senin huzurunda da diğer Kelime Oyuncularının ellerine sağlık diyorum,

Bir önceki yazına yorum yapacaktım lakin sen hemen yenisini yazmışsın bile bare burdan yazayım, bende herşeyimi kendim halletim eşyaları gelinlikimi felan aslında ya bende hiç kına gecesi yapma taraftarı değildim ama annem çok ısrar edince karşı gelemedim tabi herkezin dediği gibi böyle şeyler hayatta bir defa olur evet olurda olması içinde insanın içinde istek olması lazım demi, ben hep isteksizdim ve halada keşke kına gecesi yapmasaymışım diyorum sanırım diğer taraf beni çok kırdı bu sebepledir isteksizliğim bilmiyorum ama hazzetmiyorum buda bi gerçek.

Bide herşeyi iyiki eşim ve ben birlikte yaptık yok efendim erkek tarafı şunu alsın kız tarafı bunu alsın demedik, kısaca geri kalan çok afedersin b..k yemek düşer dimi, (çok canım yandı desem olanlardan, o sebeple biraz sert yazdım)

Geveze Kalem dedi ki...

:)
Üstteki yorumunu okumasam, 'Acaba?'larla boğuşacaktım daha.:))

Senin böyle tam orta yerinden yakaladığın hayatı seviyorum Özlemciğim.:)

Kirpikteki Gözyaşı dedi ki...

Yine çok güzel...Yine çok dokunan...Ben de bir an acaba demiştim:) Senin için en güzeli neyse o olsuN! Budur dileğim;) ÖPtüm canım:)))

fikriminincegülü dedi ki...

Ben de ne oluyor dedim. Bu kızın kızı var da biz mi bilmiyoruz. Çok güzel gerçekten. Umut ederken, bir yandan bir başkasının da umudu olmak adına ne güzel bir adım olurdu.

Bu arada körebe oynamayı da çok severim. Hele ebe bensem.:)