24 Haziran 2008 Salı

bütün kış bu anları bekledik

edit : kısa bir molanın ardından , burdayım.

birbirinin aynı günler yaşıyorum , evde de işte de.
bu aynılık da alışkanlık yaptı ama hiç şikayetçi de değilim
hatta ufak değişimler bende stres yaratıyor
çok muntazam olmasa da tik tak tik tak işleyen bir düzenimiz var ve küçük bir değişiklik bunu bozmaya yetip artıyor
düzen bozulunca da yeniden elde etmek için yapılan uğraşlar beynimi de vücudumu da pek bi yoruyor
çoğu zaman pazar günleri neden oluyor bu değişikliğe
haftaiçi evle iş arasında gidip gelmekten sıkılınca pazar günü bir bahane bulup kendimizi vuruyoruz yollara , göl kenarı ırmak kıyısı neresini bulursak artık ,hem sevdiklerimizle birlikte olma fırsatı buluyoruz hem de nefes alıyoruz.ama günübirlik uzaklara gitmeyi gerektiren bu gezilerden sonra artık haftaiçi düzeni de kalmıyor
uykusuz kalmalar biriken ev işleri artık alışveriş bile yapmıyoruz , zaten pazar günü evde yokuz diyerek :)
bütün kış bu anları bekledik , biraz güneş görmek toprağa basmak ayakları suya sokmak dalından elma çağlası toplayıp yemek için .bekledik beklemesine ama
bu saydıklarımı yapmak için aynı gün içinde bazen yüz bazen ikiyüz kilometre gidip gelmek zorunda kalmak değildi istediğim de yapcak bişey yok
bulunduğumuz şehirde bize eşlik edecek pek kimse yok bir gidecek pek bi yer yok iki.
hal böyle olunca ver elini yollar
bir de tatile gidip gelirsek bundan sonra duracağız , temmuz ağustos aylarında sıcaklar bastırınca evde kalmak en iyisi çünkü ,bizim ev serin oluyor nispeten .

3 yorum:

cinar dedi ki...

Büyükşehirde hakikaten zor. Haftaiçi iş telaşından kendi hayatına bakmak bile zor, hele ki haftasonu bu telaşeden kurtulmaya çalışmak... Ama denemeye değer bence. Uzun yol ama biraz da olsa şehrin bunaltıcı stresinden uzaklaşıp şöyle bir kendini dinlemek ve nefes almak gerek dediğin gibi.
Sevgiler.

((Y*A*S*E*M*i*N)) dedi ki...

Aynen öyle..
Biraz yeşillik görmek için dünyanın yolunu tepiyoruz sonra birkaç saat dinlendik derken geri dönüşle birlikte yorgunluk haline dönüşüyor.
Ben karar veremiyorum bazen evden çıkmayıp monoton hayata devam mı etsem diye bile düşünüyorum.

[ fiкяiмiи iиcє güℓü ] dedi ki...

Ne kadara hasretiz doğaya. Biraz yeşil gördük mü çocuk gibi seviniyoruz. Ve bunun için o kadar yolu da göze alıyoruz işte.