16 Haziran 2010 Çarşamba

ben ve o
hep yalnız kalmayı hayal ediyorum onunla
özellikle uyandığı anda yanında başucunda beni görmesini
sessiz kıpırtısız bir evde öyle sessiz bir uyanışta ve iliklerine kadar yayılan o ılık gülümsemeyle karışık gözlerin mahmurluğuna bulaşmış çapak çapak aşk dolu bakışlara yakalanmak istiyorum sonra
kucaklaşmak yılların hasretini söndürmek istercesine
sonra yatakta bir o yanak bir o yanak bir gıdık bir bacak bir ayak
çoraplarını çıkardığım anın tadı dudak kıvrımlarında gizli
minicik ayak ağzımı bile doldurmuyor ama ısırıyorum o gülüyor
kıkır kıkır
ben ve o
biz başbaşa kalmayı çok özleyen anne oğuluz.
bu özlemden olsa gerek belki de hep babamızı kırıyoruz
sanki o üçüncü kişi
aşkın katili.

Hiç yorum yok: