10 Aralık 2013 Salı

kelam

Hazırlanırsın , sanki bütün kış soğuktan dışarı çıkamayacağını bilip de eve erzak doldurur gibi . Doldurursun bohçanı kimi hüzün kimi umut dolu kelimelerle. Kelimeler bekler seninle , ısıtır kimi zaman seni ; kimi zaman da soğuğun ta kendisi olup bozulmanı engellerler. Yalnızım dediğinde ; o kelime doldurur yalnız kalan sayfanı . Gel dediğinde seninle o da çağırır beklediğini.


Bugün tam da kelimelerimi çıkarıp oynayası gelen çocuk gibiyim , annemin ders çalışmalısın uyarıları gibi başımda beklemese şu işler koyverip gideceğim.Yazı mı yazarım , şiir mi çıkar bu oyundan bilemem ama önemli olan sonuç değildir oyun oynarken; değil mi ? Oynamanın kendisi güzeldir.

Ve en çok da baharı açmak istiyor benim kelimelerim bugün , ya da hafif bir kelebek gibi uçmanın peşindeler … Belki içlerinden bazıları bir gökkuşağı gibi yediye boyanmak istiyorlardır .Ama hiçbirisi renksiz solgun ve uzak değiller. Kavuşmuşlar , sarılmışlar ve ısınmışlar (sana)





1 yorum:

bir hayal kur dedi ki...

kelimeler de sığmaz içine insanın taşar taşmak ister bazen ve o an ne de güzel dökülür satırlara...