10 Nisan 2014 Perşembe

sade

Günlerden sadeymiş ogün


Şekersiz tatsız birgün

Sabah bulut yokken bile güneş

Kendi gölgesine saklanmış

Uyanmış bizim prenses

Serin ve sade bir güne

Diline ne bir şarkı dolanmış

Ne de almış eline tarağı o sabah

Kırılmış çünkü

Kalbi

Sevdiği , sevildiği

Eline yüzüne çilek reçellerinin yapış yapış bulaştığı

O tatlı bahar günleri yokmuş artık

Koyu sade bir sessizlikte bürülü

Kalın yorganlar altında saklanmayan uykular gibi

Gelivermiş yalnızlık…

Günler günleri kovalamış

Yollardan yolcular gelmiş geçmiş

Kaç bahar kaç güz ağaçlar soyunup soyunup giyinmiş

Karların daha dağbaşlarında göğü seyredurduğu bir ilkyaz sabahında

Güneş bu kez gölgesini bırakıp eğilmiş aşağıya

Prensese ses etmiş “uyan “

Ardından badem ağaçlarının çiçekleri

Gelip takılmışlar prensesin saçına

Kuşların şarkısına eşlik etmeye başlamış prenses bir anda

Yüzünü görmese de bir sevda oturmuş yüreğine

Tadına bakmasa da bir kavanoz reçeli yemişcesine

Sevmiş , Sevilmiş















Hiç yorum yok: