17 Eylül 2015 Perşembe

uyumadan önce hayal kurardım ben eskiden , biri olurdu böyle hayalimi süsleyen
meğer anne olana kadarmış
demek ki insan doğurup da soyunu sürdüreceğine kanaat getirince kimseyi hayal mayal etmeden cup diye yatıverip yatağına uyuyakalıyormuş. hem de yüzükoyun

okula falan gidiş gelişlerde genelde aynı otobüste rastladığım tiplere takardım kafayı , şimdiki aklım olsa merhaba derdim ama şimdiki aklım ben yirmi iki yaşımda bankacı olduktan sonra insan içine çıka çıka geldi eskiden yoktu . ne çok kaçardım insanlardan konuşmaktan
 oysa şimdi susmuyorum
konuşmak kesmiyor yazıyorum


Hiç yorum yok: